Arrestimi i Nicolás Maduros dhe bombardimet amerikane tronditin kryeqytetin, qytetarët mbyllen në shtëpi nga frika e pasojave
Caracas u zgjua në orët e para të mëngjesit të së shtunës nga shpërthime të fuqishme që shënuan një nga momentet më dramatike në historinë e fundit të Venezuelës. Sulmi amerikan dhe kapja e presidentit Nicolás Maduro krijuan një gjendje shoku, pasigurie dhe pritjeje të tensionuar mes banorëve të kryeqytetit.
Shumë qytetarë tregojnë se u zgjuan rreth orës dy të mëngjesit nga valë tronditëse shpërthimesh. Brenda pak minutash, informacioni nisi të qarkullojë në rrjetet sociale, duke konfirmuar se objektiva strategjikë në Caracas po goditeshin nga forcat amerikane. Një nga sulmet ishte drejtuar ndaj kompleksit ushtarak Fuerte Tiuna, më i madhi në vend.
Pas goditjeve, autoritetet shpallën gjendjen e jashtëzakonshme, ndërsa ministria e Mbrojtjes e cilësoi veprimin si agresion të drejtpërdrejtë. Më vonë, nga Uashingtoni u konfirmua se Maduro ishte kapur dhe po transferohej drejt Shteteve të Bashkuara. Lajmi u përhap me shpejtësi, duke shkaktuar reagime të përziera mes qytetarëve.
Në shumë familje, nata kaloi pa gjumë. Banorët që jetojnë pranë zonave të ndjeshme ushtarake u detyruan të largohen nga banesat, ndërsa në disa lagje u raportuan ndërprerje të energjisë elektrike dhe rrjetit telefonik. Kjo mungesë informacioni shtoi ndjeshëm ankthin, sidomos për ata që kishin familjarë në zona të goditura.
Në rrugët e Caracas, pamjet e festimeve publike munguan. Sipas analistëve politikë vendas, shpresa për ndryshim regjimi ekziston, por shprehet vetëm brenda mureve të shtëpive. Frika nga represioni dhe pasiguria për zhvillimet e ardhshme i kanë mbajtur njerëzit larg shesheve dhe tubimeve.
Disa qytetarë shprehen të lodhur nga vitet e krizës politike dhe ekonomike dhe shpresojnë që ngjarjet e fundit të sjellin stabilitet dhe normalitet. Megjithatë, kjo shpresë shoqërohet me frikë, pasi shumëkush nuk e di se çfarë do të ndodhë në orët dhe ditët në vijim.
Të dielën në mëngjes, pavarësisht arrestimit të presidentit, strukturat e regjimit chavist vijonin të funksiononin, ndërsa qyteti mbetej nën një qetësi të pazakontë. Një qetësi e tendosur, ku çdo zhurmë, çdo lajm i ri dhe çdo deklaratë pritet me ankth nga një popull i mësuar prej vitesh me pasigurinë.
About the Author
