Kujtesë për Heroin Kombëtar që e ktheu lirinë në fat dhe qëndresën në identitet
Sot mbushen 558 vite nga dita kur u shua fizikisht Gjergj Kastrioti, Skënderbeu, por jo vepra e tij. Jo fryma e tij. Jo zëri i historisë që ende flet në emër të shqiptarëve sa herë që fjala liri vihet në provë.
Skënderbeu nuk ishte thjesht një prijës ushtarak, ai ishte një fat i madh historik për një popull të vogël. Ishte njeriu që i mësoi Evropës se këtu, në këtë cep ballkanik, jetonte një komb që nuk përkulej, që nuk shitej dhe që nuk harronte kush ishte. Me shpatë në dorë, por me besë në zemër, ai e bëri qëndresën shqiptare një legjendë dhe emrin e Shqipërisë një betim.
Në kohë tradhtish, ai zgjodhi kthimin. Në kohë frike, ai zgjodhi përballjen. Në kohë pushtimesh, ai zgjodhi lirinë. Dhe për 25 vite rresht, mbajti të ndezur një pishtar që ndriçoi jo vetëm Arbërinë, por ndërgjegjen e gjithë Evropës.
Sot, kur e kujtojmë Skënderbeun, nuk e bëjmë vetëm për të kaluarën. E bëjmë për të matur veten me të. Për të pyetur veten nëse jemi të denjë për atë që ai mbrojti. Sepse Skënderbeu nuk na la vetëm një histori lavdie, por një përgjegjësi të rëndë: të mos e ulim kokën, të mos e shesim dinjitetin dhe të mos e harrojmë kurrë se liria nuk trashëgohet, ajo mbrohet.
Ai vdiq në Lezhë, por u ringjall në çdo shqiptar që refuzon të nënshtrohet. U ringjall në gjuhën tonë, në flamurin tonë, në kujtesën tonë kolektive. Skënderbeu nuk është vetëm një figurë e së shkuarës, është një provë e përhershme e asaj se çfarë mund të jetë një komb kur beson në veten e tij.
Sot, pas 558 vitesh, emri i tij qëndron si një mur i fortë përballë harresës, sepse sa herë që shqiptarët mbrojnë lirinë, dinjitetin dhe identitetin e tyre, ata ripërtërijnë betimin historik të Gjergj Kastriotit, Skënderbeut.
Shkruar nga Borea Lisi
About the Author
