Ndërsa përvetësuesit e parave publike mbeten të paprekshëm, një i mitur i sëmurë i përgjërohet policisë që të mos e dhunojë
Një episod thellësisht shqetësues, që vë në pikëpyetje raportin e shtetit me të drejtat themelore të njeriut, është regjistruar gjatë protestës së opozitës në kryeqytet. Ngjarja ka nxjerrë në pah fytyrën më të errët të një pushteti që ushtron forcën mbi më të pambrojturit, ndërsa tregohet i butë dhe mbrojtës ndaj të fuqishmëve, në një shoqëri ku përgjegjësia politike dhe institucionale shpesh mungon. Pamjet dhe dëshmitë që dokumentojnë ndalimin dhe shoqërimin e një fëmije 10–12 vjeç, i cili vuan nga probleme të zemrës, kanë shkaktuar indinjatë të thellë publike dhe kanë zbuluar një realitet të hidhur: përdorimin disproporcional të forcës shtetërore ndaj atyre që duhej të mbroheshin, jo të dhunoheshin.
Sipas dëshmisë së nënës dhe vetë të miturit, fëmija nuk kishte asnjë lidhje me protestën. Ai kishte dalë të mblidhte plastikë pranë koshave të mbeturinave, një përpjekje e vogël, por e dhimbshme e një fëmije për të ndihmuar familjen e tij, e cila jeton në varfëri. Një fëmijë që në vend të lojës apo shkollës, përpiqej të siguronte ndonjë të ardhur për mbijetesë.
I prekur nga gazi lotsjellës që kishte përfshirë zonën, ai u afrua pranë Xhamisë së Namazgjasë për të larë fytyrën me ujë, në një përpjekje instinktive për të marrë frymë dhe për të qetësuar sytë. Pikërisht aty, pa asnjë paralajmërim dhe pa një sqarim të qartë, katër persona civilë e ndaluan, e prangosën dhe e shoqëruan me forcë. Një fëmijë i vetëm, i sëmurë dhe i frikësuar, u trajtua si subjekt rreziku, jo si i mitur në nevojë për mbrojtje.
Sipas familjarëve, ai u akuzua se kishte goditur policinë me sende të forta, një pretendim që ata e mohojnë kategorikisht dhe për të cilin, deri më tani, nuk është paraqitur asnjë provë konkrete. Në vend të qartësimit dhe mbrojtjes, i mituri u përball me dhunë dhe intimidim.
Pamjet dhe dëshmitë zbulojnë momentin më rrëqethës të gjithë kësaj ngjarjeje: një fëmijë, vetëm 10 vjeç, i tmerruar dhe i pafuqishëm, u përgjërohet policëve që të mos e godasin. Një lutje e thjeshtë, instinktive, që buron nga frika e pastër e një fëmije përballë dhunës. Por përballë kësaj thirrjeje njerëzore, që duhet të ndalte çdo dorë dhe çdo ndërgjegje, ata që e kishin rrethuar qëndrojnë të ftohtë, stoikë dhe të pamëshirshëm, si skllavopronarë modernë, të shurdhër ndaj çdo ndjenje mëshire. Sjellja e tyre të jep ndjesinë sikur këto fjalë nuk po dilnin nga goja e një fëmije të pafajshëm, por nga një kriminel i rrezikshëm. Ky kontrast i frikshëm, kjo zhveshje totale nga humanizmi, është thelbi i një krize morale të thellë : një shtet që nuk dridhet përballë frikës së një fëmije ka humbur diçka thelbësore nga shpirti i tij.
Ngjarja bëhet edhe më e rëndë nga fakti se i mituri vuan nga probleme të zemrës, por pavarësisht gjendjes shëndetësore, ai u shoqërua i tronditur, i frikësuar dhe i traumatizuar psikologjikisht.
Ajo që e rëndon edhe më tej këtë ngjarje dhe e kthen në një skandal institucional është heshtja e plotë e atyre që kanë për detyrë ligjore dhe morale të reagojnë. Mazhoranca qeverisëse, Avokati i Popullit, si dhe një pjesë e shoqërisë civile dhe organizatave në mbrojtje të të drejtave të njeriut apo fëmijëve , kanë zgjedhur të heshtin. Deri në këtë moment nuk ka asnjë reagim, asnjë distancim publik, asnjë reflektim nga deputetë apo përfaqësues të Partisë Socialiste për dhunën ndaj një të mituri dhe shkeljen flagrante të të drejtave të njeriut. Kjo heshtje nuk është neutrale dhe as e pafajshme; ajo përbën bashkëfajësi morale dhe institucionale dhe rëndon po aq rëndë sa vetë akti i dhunës që po tentohet të mbulohet me indiferencë.
Në një realitet ku figura të dyshuara për korrupsion, përvetësim të fondeve publike dhe shitje të interesave kombëtare vazhdojnë të ushtrojnë funksionet, të paprekur nga drejtësia, ndalimi dhe dhunimi i një fëmije të pafajshëm shfaqet si një kontrast i turpshëm dhe i frikshëm. Ky nuk është thjesht një incident i izoluar, por dëshmi e një dështimi të thellë moral dhe institucional, ku forca e shtetit përdoret kundër më të pambrojturve, ndërsa abuzuesit e pushtetit gëzojnë imunitet faktik.
Kjo ngjarje nuk mund të trajtohet si një incident i zakonshëm policor. Ajo kërkon transparencë, përgjegjësi dhe reagim institucional të menjëhershëm. Sepse një shtet që nuk arrin të mbrojë fëmijët, humbet themelet morale mbi të cilat ndërtohen ligji, rendi dhe drejtësia.
Shkruar nga Borea Lisi
About the Author
