Një zonë e tërë mbetet e izoluar, ndërsa banorët përballen me frikën, pasigurinë dhe mungesën e reagimit
Në zemër të zonës së Lumit të Vlorës, atje ku jeta ka rrjedhur për dekada mes maleve, punës së vështirë dhe sakrificës së heshtur, natyra ka goditur pa paralajmërim. Një masiv i tërë shkëmbor është shkëputur nga mali në fshatin Matogjin–Bashaj të Bashkisë së Selenicë, duke fshirë nga harta aksin rrugor që mbante të lidhur banorët me pjesën tjetër të vendit.
Pamjet e regjistruara janë tronditëse. Rruga nuk është thjesht e dëmtuar, ajo është zhdukur. Ka rënë në humnerë bashkë me dheun, gurët dhe gjithçka që përfaqësonte një lidhje minimale me jetën normale. Ajo rrugë nuk ishte asfalt i zakonshëm, por ishte shpresa për të shkuar te mjeku, për të dërguar fëmijët në shkollë, për të dalë nga izolimi i përditshëm.
Masivi i dheut është shkëputur në dy pika brenda vetëm dy orësh, ndërsa rrëshqitjet kanë vijuar edhe gjatë natës, duke shtuar frikën dhe pasigurinë. Dhjetëra familje të fshatit Bashaj kanë mbetur të izoluara totalisht, pa akses rrugor, me komunikim të vështirë dhe me ankthin se çdo reshje e re mund të sjellë një tjetër tragjedi.
Në këtë zonë, ndërhyrja e mjeteve të emergjencës është e pamundur. As ambulanca, as zjarrfikëset, as ndihma e shpejtë nuk mund të arrijnë. Banorët, të mbetur vetëm me njëri-tjetrin, kanë ngritur zërin përmes mediave, duke kërkuar ndihmë dhe reagim urgjent. Deri tani, heshtja e autoriteteve rëndon po aq sa dheu që ka rrëshqitur nga mali.
Matogjin dhe Bashaj janë fshatra të vegjël malorë, me jetë të thjeshtë, ekonomi bujqësore e blegtorale dhe me banorë që kanë jetuar gjithmonë në kushte të vështira. Nuk janë zona që dalin shpesh në tituj lajmesh, por janë zona që mbajnë gjallë një Shqipëri të harruar, ku njerëzit nuk kërkojnë luks, por vetëm siguri dhe dinjitet.
Sot, kjo zonë është simbol i brishtësisë së jetës në fshatrat malore dhe i braktisjes së tyre ndër vite. Një rrugë e shembur nuk është vetëm një problem infrastrukture, por një plagë sociale që i lë njerëzit të izoluar, të pambrojtur dhe të padëgjuar.
Ndërsa reshjet vijojnë dhe toka mbetet e paqëndrueshme, banorët e Matogjin–Bashaj presin jo thjesht ndërhyrje teknike, por një shenjë se nuk janë harruar. Sepse për ta, kjo nuk është vetëm një rrëshqitje dheu, por një luftë për të mos u shkëputur përfundimisht nga jeta.
About the Author
