Samiti i Parisit sjell angazhime për dërgimin e trupave dhe garanci amerikane, por media europiane paralajmëron tre pengesa madhore
Samiti i koalicionit të të ashtuquajturve vullnetarë, i mbajtur më 6 janar në Pallatin Elize në Paris, ka hapur një kapitull të ri në përpjekjet për një armëpushim në Ukrainë. Franca dhe Britania e Madhe janë angazhuar zyrtarisht për dërgimin e trupave në terren, ndërsa Shtetet e Bashkuara kanë dhënë sinjale se janë të gatshme të luajnë rol frenues ndaj një agresioni të ri rus. Megjithatë, për shtypin europian, entuziazmi shoqërohet me skepticizëm.
Sipas mediave britanike, për herë të parë pas muajsh spekulimesh, Parisi dhe Londra kanë kaluar nga deklaratat në angazhim konkret, duke pranuar dërgimin e forcave ushtarake në Ukrainë për të mbështetur respektimin e një armëpushimi të mundshëm. Samiti, i drejtuar nga Emmanuel Macron, mblodhi 35 vende aleate të Ukrainës, si dhe përfaqësues amerikanë të nivelit të lartë.
The Guardian vë në dukje se për herë të parë Uashingtoni ka miratuar parimin e një protokolli sigurie që do të mbështesë garancitë europiane. Ideja është krijimi i një force shumëkombëshe, e dislokuar në pika strategjike në Ukrainë, me rol parandalues dhe mbështetës, por pa përfshirje të drejtpërdrejtë në luftime.
Në Paris, mesazhi politik ishte i qartë: Perëndimi po përpiqet të ndërtojë një arkitekturë sigurie që të mbajë larg një rikthim të luftës. Në krah të Macronit ishin presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky dhe kryeministri britanik Keir Starmer, duke dhënë imazhin e një fronti të bashkuar.
Por tabloja ndryshon kur vështrimi zhvendoset drejt vendeve të tjera europiane. Në Gjermani, ku tradita pacifiste mbetet e fortë, ideja e dërgimit të trupave ngjall shumë më tepër rezerva. Mediat gjermane theksojnë se Berlini shfaqet i përmbajtur dhe i kujdesshëm, duke reflektuar frikën nga përshkallëzimi dhe pasojat e një përfshirjeje të drejtpërdrejtë ushtarake.
Për shtypin europian, pavarësisht planit që në letër duket i ndërtuar me kujdes, mbeten të paktën tre pengesa serioze: qëndrimi i Rusisë ndaj një force të huaj në Ukrainë, mungesa e konsensusit të plotë brenda Bashkimit Europian dhe rreziku që një prani ushtarake të perceptohet si provokim, jo si garanci paqeje.
Në këtë kontekst, pyetja që shtrohet gjithnjë e më shpesh është nëse ky plan përfaqëson një hap real drejt paqes apo thjesht një skemë politike të ndërlikuar, që mund të përplaset me realitetin e ashpër të luftës në terren.
About the Author
