Louise, 25 vjeç, përshkruan kaosin e natës së Vitit të Ri, mungesën e masave të sigurisë dhe zjarrin që u përhap brenda sekondash
Louise, 25 vjeç nga Franca, është e vetmja punonjëse e barit Le Constellation në Crans-Montana që doli pa lëndime fizike nga zjarri vdekjeprurës i natës së Vitit të Ri. E dëgjuar nga policia më 8 janar, ajo ka dhënë një dëshmi të rëndë emocionale, duke përshkruar një ngjarje që nga festë u shndërrua në tragjedi brenda pak çastesh.
Sipas saj, pas ngjarjes fle shumë pak dhe pamjet e viktimave i rikthehen vazhdimisht në mendje. Ajo përshkruan skena të rënda jashtë lokalit, njerëz të djegur dhe një erë që thotë se ende i qëndron në hundë. Louise kishte nisur punë në bar vetëm më 11 dhjetor dhe kishte një marrëdhënie thjesht profesionale me drejtuesit e lokalit, çiftin Moretti.
Në natën e Vitit të Ri, në shërbim ishin pesë punonjës. Louise ndodhej në katin e poshtëm, ndërsa pjesa tjetër e stafit ishte e shpërndarë në zona të ndryshme të lokalit. Një prej kolegeve, Cyane Panine, kishte rolin e filtrimit të hyrjes dhe konsiderohej si pikë reference, pasi punonte prej vitesh në lokal. Në ambient ndodheshin gjithashtu një roje sigurie, DJ dhe persona të tjerë ndihmës.
Mbrëmja nisi qetë dhe sipas dëshmisë nuk kishte shumë klientë. Festa u intensifikua pas orës 21:30, ndërsa përgatitjet për shërbimin special me shishe dhe fishekzjarrë u bënë pas mesnate. Rreth orës 01:10, u vendos që të dërgoheshin njëherësh rreth një duzinë shishesh drejt një tavoline që kishte bërë rezervimin më të madh.
Stafi u vesh me maska dhe aksesorë, u ndezën njëkohësisht fishekzjarrët dhe u vendos muzika. Në kolonën e shërbimit, sipas Louise, ishin shtatë ose tetë persona, mes tyre edhe disa klientë. Në krye ishte Cyane, e cila ishte ngritur mbi supet e një kolegu, siç ishte bërë edhe herë të tjera.
Në atë moment, zjarri kishte nisur tashmë, por askush nuk e kuptoi menjëherë. Me muzikën e lartë dhe shpinën e kthyer, stafi vazhdoi lëvizjen për rreth 30 deri në 35 sekonda, kohë që rezultoi fatale. Flakët kishin kapur materialet e tavanit dhe u përhapën me shpejtësi të jashtëzakonshme.
Kur Louise kuptoi çfarë po ndodhte, ishte tepër vonë për të ndërhyrë. Ajo arriti vetëm të paralajmëronte njerëzit të largoheshin dhe doli nga porta kryesore pak çaste përpara përfshirjes totale të lokalit nga flakët. Jashtë mbizotëronte kaosi, ndërsa të plagosurit kërkonin ndihmë.
Ajo u drejtua në një lokal përballë, ku ishin strehuar shumë nga të lënduarit. Pamjet, sipas saj, ishin tronditëse, me njerëz të djegur që shihnin veten në pasqyra. Louise u përpoq të ndihmonte sa mundi, duke përdorur ujë dhe fikëse, përpara se të shoqëronte një mik të plagosur drejt urgjencës në Sion.
Në dëshminë e saj, ajo thekson mungesën e qartë të masave të sigurisë. Nuk kishte marrë asnjë udhëzim se si të veprohej në rast zjarri, nuk ishte e sigurt për vendndodhjen e fikësve dhe ngatërronte daljet e shërbimit me daljet e emergjencës. Ajo pohon se nuk kishte marrë kurrë udhëzime për përdorimin e fishekzjarrëve dhe se kishte parë më parë punonjës që shërbenin shishe duke u ngritur mbi supet e kolegëve.
Dëshmia e Louise përfundon me një reflektim të dhimbshëm mbi shpejtësinë e përhapjes së flakëve. Ajo shprehet se zjarri u zhvillua shumë shpejt, shumë më shpejt nga sa mund të imagjinohej, duke lënë pas viktima, të plagosur dhe një traumë të thellë që ende e shoqëron.
About the Author
