Takimi i papritur mes ministrit të Jashtëm indian S. Jaishankar dhe kryeparlamentarit pakistanez Ayaz Sadiq ngjall debate për një dialog të kujdesshëm pas viteve tensionesh dhe konflikti
Një shtrëngim duarsh i papritur në Dhaka, në fund të vitit 2025, ka rihapur diskutimin nëse India dhe Pakistani mund të ndërmarrin hapa të vegjël drejt rifillimit të dialogut në vitin 2026. Gjatë ceremonive mortore për ish-kryeministren e Bangladeshit Khaleda Zia, ministri i Jashtëm i Indisë, Subrahmanyam Jaishankar, u përshëndet publikisht me kryetarin e Kuvendit të Pakistanit, Sardar Ayaz Sadiq, në prani të delegacioneve rajonale.
Sipas dëshmisë së Sadiq, Jaishankar iu afrua me vetëdije, e përshëndeti dhe i shtrëngoi dorën me buzëqeshje, një gjest që u interpretua nga disa në Pakistan si sinjal i një zbutjeje minimale në marrëdhënie. Pamjet e takimit u shpërndanë nga autoritetet pakistaneze dhe bangladeshe, ndërsa nga pala indiane nuk pati komunikim zyrtar.
Ky moment kontraston me refuzimet publike të përshëndetjeve sportive në muajt e mëparshëm dhe vjen pas një viti jashtëzakonisht të tensionuar. Në maj 2025, dy vendet me armë bërthamore u përfshinë në një konflikt ajror disa-ditor pas sulmit në Pahalgam në Kashmirin e administruar nga India, ku u vranë civilë. India akuzoi Pakistanin për përgjegjësi indirekte dhe pezulloi Traktatin e Ujrave të Indusit, ndërsa Islamabadi i mohoi akuzat.
Analistë në Pakistan e kanë cilësuar shtrëngimin e duarve si një zhvillim pozitiv simbolik, duke theksuar se normaliteti diplomatik, sado minimal, kishte munguar pas konfliktit. Ndërkohë, zëra në Indi e kanë relativizuar rëndësinë e gjestit, duke e përshkruar si një sjellje protokollare mes zyrtarësh që ndodheshin në të njëjtin ambient, pa nënkuptuar ndryshim kursi.
Skepticizmi mbetet i fortë. India dhe Pakistani nuk kanë zhvilluar dialog të qëndrueshëm zyrtar që prej sulmeve të Mumbait në vitin 2008, ndërsa akuzat reciproke për terrorizëm dhe ndërhyrje vazhdojnë. Pezullimi i Traktatit të Ujrave të Indusit shihet nga Pakistani si kërcënim ekzistencial, ndërsa në Indi konsiderohet një instrument presioni afatgjatë.
Megjithatë, disa ekspertë argumentojnë se interesi kombëtar i të dyja vendeve kërkon të paktën një mekanizëm minimal komunikimi për të shmangur përshkallëzimet e papritura. Propozimet përfshijnë rregulla të qarta, linja të kuqe dhe kanale prapaskene sigurie, të cilat kanë funksionuar edhe në të kaluarën.
Nëse viti 2026 do të sjellë një shkrirje reale apo vetëm gjeste simbolike, mbetet e paqartë. Shtrëngimi i duarve në Dhaka nuk ndryshon realitetin e thellë të mosbesimit, por për herë të parë pas një periudhe të gjatë, ka hapur një dritare të vogël debati për mundësinë e një dialogu të kujdesshëm mes Nju Delhit dhe Islamabadit.
About the Author
